Op vrijdag 26 november traden er twee metalbands op in de Azotod. En als het even kan dan ben ik daar bij want ik hou wel van en pot goeie herrie. camera gaat uiteraard mee want concerten fotograferen doe ik graag. Ben er een jaartje geleden mee begonnen en ik moet zeggen dat daar erg leuke resultaten uit komen.
Ik zie wel eens mooie concertfoto's van bekende bands/artiesten en dan mijmer ik een beetje "daar zou ik ook wel willen staan als fotograaf".
Bij een workshop van Govert de Roos sprak ik een jongen die ook regelmatig concerten fotografeert en die vertelde me dat ik klein moest beginnen. Dus vind je me regelmatig in de Azotod als er optredens zijn. Klein podium, intiemere sfeer. En je staat erg dicht op de artiesten. Maar dat heeft voor- en nadelen.
Rock vindt ik wel het leukst fotograferen omdat ik va extreme gezichtsuitdrukkingen hou. En aangezien rockgitaristen 130 noten in een 4-kwartsmaat proberen te frotten, rockzangers zo hoog proberen te zingen dat het voor het menselijk gehoor niet meer waarneembaar is en rockdrummers altijd sneller dan hun schaduw willen drummen is dat een garantie voor heel wat vertrokken gezichten.
Rockconcerten zijn altijd moeilijk te fotograferen (vind ik). Bandleden die ik verdenk een bepaalde vorm van ADHD te hebben en niet stil willen gaan staan, snelle bewegingen, het weinige licht wat elke (fractie) van een seconde wisselt....
Het is dan belangrijk dat je lichtgevoelige objectieven hebt. Ik geef de voorkeur aan zoomobjectieven juist omdat er van alles gebeurt op het podium en je dus altijd de juiste compositie kunt maken. Verder moet je het diafragma natuurlijk zo groot mogelijk kunnen maken zodat je sluitertijden zo snel mogelijk worden, bewegingsonscherpte moet je zoveel mogelijk voorkomen. Alhoewel dat soms ook z'n charme heeft.
Ook al sta ik kort op het podium, ik fotografeer met een 70-200 zoomobjectief omdat ik ook graag gezichten vastleg
Ik heb een full-frame camera wat als voordeel heeft dat die niet al teveel ruis geeft bij hoge ISO-waarden. Ik fotografeer meestal bij 1600 of 3200 ISO. Ook dat draagt bij aan snelle(re) sluitertijden. Tenslotte fotografeer ik meestal met 1 stop onderbelicht, de foto's worden dan wat donkerder maar wel sfeervoller en het je sluitertijd wordt weer wat sneller.
Flitsen doe ik niet want naar mijn bescheiden mening flits je de hele sfeer uit een foto.
Tijdens het optreden zit ik vrijwel de hele tijd met de camera aan m'n oog geplakt om maar niks te missen. Ik heb gemerkt dat dat erg vermoeiend is maar wel nodig om de mooiste momenten te vangen. Als ik dat een heel concert vol hou dan ben ik redelijk gesloopt. Kan ook komen omdat ik de conditie van een natte krant....
Meestal volg ik één onderwerp (drummer of gitarist of zanger) voor en paar minuten maar in m'n ooghoeken hou ik uiteraard wel in de gaten wat er op de rest van het podium gebeurt.
Een paar oordoppen is geen overbodige luxe omdat het in kleine zalen vaak voorkomt dat je vlak voor de geluidsinstallatie staat te fotograferen. Tja en bij rockbands...
Als eerste speelde Hymir, de resultaten zie je hieronder:
Je ziet dat ik een aantal foto's zwart-wit heb gemaakt. Dat doe ik omdat ik dan de kleuren van de originele foto niet mooi vind. Tijdens een concert wordt er altijd gewerkt met gekleurd licht. dat geeft vaak mooie effecten maar vaak vind ik het ook tegenvallen en maak ik een foto zwart-wit. Daarbij zorg ik voor een hoog contrast omdat ik daar van hou.
Na Hymir trad Martyr op. Wat ouwe bekenden want de zanger en drummer hebben een tijd terug in Medallion gezeten, een band waarbij ik destijds roadie was.
Vooral de bassist en de zanger bewegen continu over het podium waardoor het moeilijk is om die mannen vast te leggen:
